Personal Inventory

Magpapasko nanaman.

Mula pagkabata, paborito ko na ang pasko. May samting sa hangin na espesyal kapag pasko. Hindi na kasing init ng ibang buwan ng taon. Pwede ka nang mag layers kung gusto mo. Naglalabasan ang mga parol sa Gilmore street kapag nagmamaneho ako pauwi ng bahay. Sumasayaw ang mga ilaw na parang hinehele ang mga mata ko. Nagsisitugtugan narin ang mga paborito kong Christmas carols lalo na yung mga kinakanta ni Jose Mari Chan. Klasik yun para sakin.

Pag pasko, sama sama kaming apat sa bahay. Si Daddy, si Mami, si Ana at ako. Sila ang mga constant na bida sa pelikula ng buhay ko. May mga paskong marami kaming pagkain sa mesa, mayroon namang panahon na spaghetti at pandesal at regalong fruit cake lang ang handa. Sorry kung ni-“lang” ko yun, hindi yun pagmamaliit sa spaghetti. I love spaghetti.

Excited ako pag pasko. Excited para sa misa, at lalong excited sa pag-uwi sa bahay, pag kami nalang apat, at magdadasal na kami ng sama sama. Dasal na halos hindi ako maka-pokus dahil panay regalo na ang tumatakbo sa isip ko. Hindi lang ako sa regalong matatanggap ko excited. Excited ako lalo sa magiging reaction nila Mami, Daddy at lalo na ni Ana sa mga regalong binigay ko. Gusto kong pinapanood ang mga reaction nila sa bawat regalo, at sa bawat card na sinusulat ko para sa kanila. Nakakatuwa kapag naiiyak pa sila. Madalas si Ana at si Daddy yung naluluha pagdating sa christmas cards. Masaya ako dun. Sila kasi ang pinakamagaling mag reak. Pakiramdam ko buong buo ang regalo ko.

Pasko ng 2009, ang unang pasko na wala na si daddy—ang pinaka depressing na paskong naranasan ko. Sobrang lungkot, na ngayong December nanaman, natatakot na ako tumingin sa mga parating na araw. Hindi pa ako handa. Gusto kong ibalik ang dati. Kahit alam ko naman na ang sentro ng pasko ay si Hesus at hindi naman ang feelings ko, hindi ko mapigilang aminin na gusto kong ibalik ang dati. Gusto ko ulit maging masaya. Kaming tatlo. Kaming apat. Pero hindi ko alam kung paano.

Kaya eto ko ngayon. Kung ano ano nalang ang sinusulat ko. Akala ko may mabubuo akong maganda, pero kalat kalat naman ang isip ko. Nag-aabang kung anong mangyayari. Nananatili sa pakiramdam ng walang pakiramdam. Umaasa. At kumakapit sa pagmamahal ng iba.

Daddy’s Little Girl

Hindi ko makakalimutan ang birthday ng kapatid ko—ang tunay na “daddy’s little girl.” Nasa sementeryo kami at nakatayo lang siya sa harapan ng puntod ni Daddy. Nagdadasal kami ng rosaryo at nahihirapan akong lunukin ang mga luha kong gusto nang lumabas. September 19. Dalawang buwan bago ang first death anniversary ni Daddy. Etong panahon na ito last year nasa hotel kaming pamilya nanonood ng birthday concert ni Ana. Etong panahon last year buhay pa si Daddy. Kagagaling lang sa operasyon niya pero pinilit talagang makarating sa kanta ni Ana. Bago magsimula ang palabas tinignan ko si Daddy, na nakaupo sa kabilang side ng audience kasama si Mami. Hinintay kong tignan niya ako at nung tumingin na siya binigyan ko siya ng thumbs up sign. Sagot naman niya sakin ay ang pag mwestra ng kamay niyang parang sinasabing ‘not so good.’ Ngayong nagbabalik-tanaw ako iniisip ko ano kayang nararamdaman niya nun? Alam kaya niya na malapit na? Mukha siyang malungkot nun.

Halos lumutang lang ang taon na itong wala si Daddy. Hindi parin ako okay, at naiinis akong napaka makakalimutin ko. Gusto kong tandaan lahat ng alaalang meron ako kasama siya. Lalo na yung mga pinakamahalaga para sa kaniya. Lalo na yung mga huling sandali na baka sinusubukan niyang magbilin sa akin pero pinalusot ko sa mga mata ko ang takot sa maririnig kaya pinigilan nalang din niya ang sarili niya.

Hindi kami nagkaron ng tawid from “laban ka dad” to “ito na ata talaga yun.” Sa loob ng isang araw, ganon ganon nalang biglang gumuho mundo ko. Pagkasabi sa akin ng duktor na anytime raw ay pwede nang mawala si Daddy akala ko hindi na ako makakangiti ulit. Akala ko hindi ko na maaayos ang sarili ko para harapin ulit si Daddy na naandun sa kabilang kwarto—buong tiwalang nagpapalakas para sa isang laban ng chemo ulit. At nung susubukan ko nang pumasok sa kwarto niya bigla kong narinig through the door ang mga kwento niya sa duktorang nagbabantay sa kaniya. Buong yabang niyang pinagmamalaki si Ana. Ang anak niyang opera singer at napaka galing kumanta. Parang piniga puso ko sa sobrang pagmamahal na naramdaman kong meron siya para sa amin, lalo na kay Ana nung mga panahong iyon. Na ipagmamalaki niya kami ng ipagmamalaki hanggang sa huling hininga niya. Hindi ako makapasok sa loob ng kwarto. Hindi ko mapakita ang sakit. Natakot akong matakot siya.

Eto na pala yung panahon kung kailan nagsisimula ka na talagang magbalik-tanaw. Yung bang tinatanong mo na ang sarili mo, this time last year ano na ba ginagawa namin? Ano yung mga happening namin? At tatanongin mo narin sarili mo kung sa aling punto kaya niya naramdaman na malapit na.

Masakit para sakin ang mga panahong iyon pero sigurado akong mas lalong masakit para sa kaniya. Ang mamaalam sa pamamagitan ng mga tingin at hawak.

September 19 last year yakap yakap ni Ana si Daddy habang kinakantahan niya siya ng Someone To Watch Over Me. Ngayon nakatitig na lamang kami sa puntod niya. Gusto kong yakapin si Ana. Gusto kong yakapin siya ulit ni Daddy.

(Para kay Ana: Hindi kita nagawan ng birthday card this year pero eto nalang ang susulat ko para sayo. Sobrang proud niya sayo. Sigurado akong lalong lalo na ngayon. Alam kong alam mo na ito pero isheshare ko nalang din. Love you.)

The launch of Daddy’s painting exhibit at CCP last night was a success! Thank you Bodie for the photos and this collage :) And thanks to all of our friends who came. The exhibit will be ongoing until July 20. Please drop by and make Daddy happy. :)

bodieyo:

MASKARANG TOTOO. Photos from the painting exhibit last night. The Legends and Bagets go artsy. :)

bodieyo:

RETRO. Back to the 70’s for our production number at Tita Milette’s party last night. Go Bagets! :)

Fathers day article that came out today :)

December 25, 2008.

“I’ve never been so happy.” —Daddy

I miss you everyday. But I know that now you are part of everything that I do and are with me anywhere I go. Sana nga lang maramdaman ko ulit ang yakap mo, kahit sa panaginip lang. Mahal na mahal kita.

I really like kids with attitude. This was on the set of Pilyang Kerubin. At around 2 in the morning. Also Yogo’s birthday. :) Itatapat ko ‘to kay Jaden Smith. :))

Just realized Summer is over. Tag-ulan na. Tapos na maliligayang araw ng Bora. I can’t move on. Putting aside the fact that daddy wasn’t with us physically, this summer was definitely the best summer ever. :) Thanks to new/old friends who made me feel loved, cared for and best of all DRUNK. :))

Photoboothing at Jolo’s 17th birthday party :) Feeling bagets much. :D

Reblogged from hello :)